Ανακοίνωσε ότι η επόμενη σεζόν θα είναι η τελευταία για το σόου που μας κράτησε συντροφιά 18 χρόνια.

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος γράφει για την εκπομπή της Έλεν ΝτεΤζένερις με αφορμή την ανακοίνωσή της πως σταματάει την επόμενη σεζόν μετά από 19 χρόνια.
Αν πολλαπλασιάσεις τα 42 λεπτά με τις 3.000 τουλάχιστον εκπομπές, θα βρεις περίπου πόσες ώρες ήταν η Έλεν ΝτεΤζένερις στον αέρα. Έπειτα από 18 χρόνια, από το 2003 όταν και ξεκίνησε το ομώνυμο σόου της, ανακοίνωσε ότι η επόμενη σεζόν θα είναι η τελευταία της. Στην πορεία αυτών των 18 χρόνων με τα δεκάδες ΕΜΜΥ, τα τρανταχτά γέλια, τις αποκαλύψεις, τα δώρα στο πιστό κοινό, το τηλεοπτικό slot των 4 θα αδειάσει. Η μουσική παύει. Από το coffee table δεν θα πεταχτεί ο Τζάστιν Μπίμπερ να τρομάξει τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Δεν θα χορέψει με τη Μισέλ Ομπάμα, δεν θα κάνει φάρσα στην JLo. Το μότο της «Be Kind», έχει ήδη λερωθεί. «Αυτό το σόου άλλαξε τη ζωή μου. Χρειάζεται να κάνω ένα διάλειμμα. Γιατί τώρα; Γιατί εμπιστεύομαι το ένστικτό μου. Ως κωμικός, καταλαβαίνω τη σημασία του timing». Είναι ώρα να φύγει από την παραδοσιακή τηλεόραση, από το daytime show που δημιούργησε ανακατεύοντας με μαεστρία σάτιρα, συγκίνηση, άφθονες (περισσότερες από 2500) συνεντεύξεις με σελέμπριτιζ, επικοινωνία με το κοινό που τη λάτρευε και χορό. Πολύ χορό.

Πόσο χιούμορ αντέχετε;

Προσωπικά δεν ανέχομαι τη βία, δεν την ξεπλένω, δεν υπονοώ καν ότι μπορεί να μην υπήρξε. Ως τηλεθεατής που την εκτιμά και τη σέβεται, τρυπώνω στην καρδιά της Έλεν και προσπαθώ να εξηγήσω. Καταλαβαίνω τις απαιτήσεις που έχουν οι πολύ μεγάλες παραγωγές και πιστεύω ότι ήρθε η ώρα, μια πανδημία αργότερα, να αλλάξει η τοξική φιλοσοφία «συμβαίνουν αυτά» και να κανονικοποιείται η υποτίμηση, η λεκτική βία και η πίεση. Η Έλεν δεν είναι Γουαϊνστάιν. Η Έλεν που έγραψε δίπλα στην Όπρα, ή μάλλον μαζί με την Όπρα, ιστορία παίρνοντας τη σκυτάλη από το χέρι της Τζόαν Ρίβερς και της Λουσίλ Μπολ και που άνοιξε τον δρόμο στην Τίνα Φέι και τις δημοφιλείς κωμικούς και standuppers, ξεδίπλωσε το τραύμα της, εκείνο το τραύμα που έχουν όλοι οι σπουδαίοι και τους κάνει να δημιουργούν, να λάμπουν και να στέκονται λίγο πιο ψηλά από τους υπόλοιπους. Χωρίς τραύμα, τέχνη δεν γίνεται και η αμερικανική τηλεόραση μπορεί να είναι τέχνη.

Το τραύμα της το καθάρισε και το περιποιήθηκε στον Λέτερμαν στο σόου του στο Netflix. Όμως, μέσα στα χρόνια, η Έλεν, από την πρώτη λεσβία που μίλησε ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά της σε μια εποχή που τα sitcoms δεν τολμούσαν να περιλάβουν gay χαρακτήρες, ρισκάροντας την καριέρα και την ύπαρξή της, έγινε για τους Αμερικανούς μια πολύ βολεμένη, πολύ πλούσια, πολύ λευκή εξηντάρα με ακραίο χιούμορ και αυταρχική συμπεριφορά. Έγινε βορά στα social media που το γεγονός με την εντύπωση και το ψέμα συγκατοικούν κι αλληλοσυμπληρώνονται. Ενδεχομένως να μην είναι πια relevant, αλλά αν το χιούμορ το κλειδώσεις στην πολιτική ορθότητα, δεν είναι χιούμορ. Είναι Wikipedia.

Out and about: από την αναλογική στην ψηφιακή

Οξυδερκής, θαρραλέα, αστεία. Η Έλεν γεννήθηκε στη Λουιζιάνα και πολύ γρήγορα κυνήγησε το όνειρό της: να κάνει τον κόσμο να γελάει. Με παιδικά χρόνια δύσκολα –το τραύμα που αναφέρω παραπάνω ήταν η κακοποίηση από τον πατριό της– και με αστείρευτο ταλέντο, ξεκινά τις δοκιμές: stand up κωμωδία, μια εμφάνιση στο late night show του Κάρσον, το δικό της σίριαλ. Είναι 1994 κι εκείνη υποδύεται μια ιδιοκτήτρια βιβλιοπωλείου με καλούς φίλους που είναι όμως άτυχη στον έρωτα. Στην τέταρτη σεζόν, αποφασίζει να κάνει κάτι πρωτοποριακό: λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψή της με εξώφυλλο στο περιοδικό Time ότι είναι λεσβία, έκανε coming out. «Σκεφτείτε πόσο σημαντικό ήταν, σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, να βλέπεις ένα πρόσωπο γεμάτο ευγένεια και φως, κάποια που μας αρέσει πολύ, που θα μπορούσε να είναι η γειτόνισσα, η συνάδελφος ή η αδελφή μας να αμφισβητεί τις υποθέσεις μας, να οδηγήσει τη χώρα στον δρόμο της δικαιοσύνης, να υπογραμμίσει πόσα είναι εκείνα που μας ενώνουν», είπε για εκείνη ο Ομπάμα κατά τη βράβευσή της με το μετάλλιο της Ελευθερίας το 2016. 

Τα χρόνια μετά την αποκάλυψή της ήταν για εκείνη δύσκολα. Το σίριαλ δεν προχώρησε, οι προτάσεις δεν έρχονταν, το τηλέφωνο σιώπησε. Μέχρι που μια πρόταση το 2003 να κάνει τη φωνή Ντόλι στην παιδική ταινία «Finding Nemo» τη φέρνει στο προσκήνιο.

Τότε έρχεται η πρόταση που την έφερε καθημερινά στους τηλεοπτικούς δέκτες. Το Ellen DeGeneres Show που έπειτα έγινε The Ellen Show και για όλον τον πλανήτη ήταν η Έλεν, αποτέλεσε το όχημά της για να τη γνωρίσει καλύτερα ο κόσμος. Η τεράστια επιτυχία της τής εξασφάλισε μια ζωή ονειρεμένη: δόξα, χρήματα, διακοπές με (άλλους σταρ), τα αδιανόητα σπίτια που άλλαζε από καιρό σε καιρό, ο λαμπερός και συμβολικός γάμος με την αγαπημένη της Πόρσια.

Παράλληλα θα έρχονταν οι παρουσιάσεις των τελετών Όσκαρ, με την περίφημη σέλφι που τράβηξε το 2014 να αποτελεί μνημείο της κινηματογραφικής ιστορίας και των Emmy, σε καθεμία από τις οποίες αφήνει το κοφτερό της σημάδι. Η εκπομπή της είχε δημιουργήσει μια ολόκληρη νέα επιχείρηση: merchandise αλλά και σειρά με δικά της ρούχα ενίσχυαν το εισόδημά της κατά εκατομμύρια.

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα στην Athensvoice.gr